W dniu 23 kwietnia 2012 roku  ukonstytuowała się w Warszawie grupa założycielska stowarzyszenia pod nazwą Instytut „Sztuka Królewska w Polsce”.   Cel główny stowarzyszenia  to  – jak głosi Rozdział II jego Statutu – „inspirowanie, prowadzenie oraz koordynacja badań  naukowych na temat przeszłości oraz teraźniejszości wolnomularstwa polskiego i światowego, przechowywanie oraz udostępnianie materialnych i niematerialnych świadectw dotyczących wolnomularstwa, wymiana informacji oraz wszechstronna popularyzacja wiedzy na temat wolnomularstwa i pokrewnych mu zjawisk”. Inicjatorką powołania Instytutu „Sztuka Królewska w Polsce” jest kilkudziesięcioosobowa grupa  wolnomularzy różnych obrządków płci obojga oraz osób nie związanych organizacyjnie z wolnomularstwem, działających  na terenie całej Polski i reprezentujących wszystkie pokolenia.

Stowarzyszenie zamierza roztoczyć wszechstronną opiekę nad zabytkami wolnomularskimi znajdującymi się na terenie RP jako ważną częścią polskiego dziedzictwa narodowego.  Stawia sobie również za cel  umocnienie wiedzy i świadomości historycznej społeczeństwa, pogłębienia kultury tolerancji i dialogu  między ludźmi, pobudzanie inicjatyw środowiskowych i lokalnych w celu współtworzenia społeczeństwa obywatelskiego.

Dla realizacji tych celów Instytut planuje zorganizowanie własnego  Centrum Badań, Archiwum, Biblioteki oraz Muzeum Sztuki Królewskiej w Polsce;  zamierza również prowadzić działalność edytorską,  wspomagać  za pomocą grantów i stypendiów młodych naukowców i twórców podejmujących szeroko rozumianą problematykę związaną z wolnomularstwem; organizować obozy naukowe i plenery dla młodzieży; organizować działalność wolontaryjną. Stowarzyszenie liczy na współpracę z wszystkimi ludźmi – bez względu na ich światopogląd i orientację polityczną – zainteresowanych zdobywaniem i szerzeniem obiektywnej wiedzy na temat wolnomularstwa i pokrewnych mu zjawisk i ruchów.

Do momentu sądowej rejestracji stowarzyszenia Instytut „Sztuka Królewska w Polsce” oraz  wyboru jego statutowych władz przez zgromadzenie walne jego prace koordynuje  pięcioosobowy Komitet Organizacyjny w składzie: Tadeusz Cegielski, Małgorzata Misiuna, Tomasz Szmagier, Ewa Świder, Norbert Wójtowicz. Tymczasowy adres korespondencyjny:  tcegielski@onet.pl   lub  „Sztuka Królewska w Polsce”, ul. Sulkiewicza 7-16, 00-758 Warszawa.

Kolejne spotkanie grupy założycielskiej planowane jest na poniedziałek 21 kwietnia 2012 r., godz. 18.00, w lokalu WLNP w Warszawie.

Drodzy Bracia,

W dniu 29 marca 2012, w godzinach popołudniowych, pochowaliśmy naszego Brata Jana Winczakiewicza na cmentarzu Montmorancy (blisko Paryża). Uroczystość religijna odbyła się przed południem w Lailly en Val Val i w kaplicy zamkowej w Blois.

Na cmentarzu byli w obecności Jego żony Joclyne i krewnych: kuzynki Hanny Winczakiewicz i kuzyna Antoniego Macierewicza z Polski, Bracia z Loży „Copernic” i ich bliscy :
Sergiusz Chądzyński, Marek Franciszkowski, Jan Karczewski, Magda Knychalska, wdowa po Bracie Witoldzie, Mila i Emanuel Łopattowie, Jerzy Neumark, Anna i Jean Wojciech Sicińscy, Piotr Szemiński, Agata i Andrzej Wolscy i Witold

Zachorski, który reprezentował Bibliotekę Polską w Paryżu. Rząd Rzeczypospolitej Polski reprezentował Konsul Generalny.

Nad trumną zabrali głos : mistrz ceremonii pogrzebowej, który na prośbę Jocelyne Winczakiewicz odczytał francuskie tłumaczenie wiersza Brata Jana „Vivre” („Byle jak”), w imieniu Biblioteki Polskiej w Paryżu Witold Zahorski, odczytal wiersz Brata Jana „Na przeniesienie zwłok Kazimierza Wierzyńskiego do Warszawy ”, w imieniu przyjaciół Sergiusz Chądzyński przypomniał życiorys Zmarłego, następnie parę słów wypowiedział Konsul Ambasady Polskiej w Paryżu. a na zakończenie zabrał głos Antoni Macierewicz, który mówił o swoich kontaktach z Bratem Janem i o jego patriotyżmie. Pogrzeb odbył się w podniosłym duchu bez niepotrzebnego patosu – prawdopodobnie Brat Jan takiej atmosfery się spodziewał.

W imieniu wszystkich Braci złożona została wiązanka biało czerwonych kwiatów z napisem na szarfie : « CZ.°. L .°. COPERNIC »
Nagrobek zdobią epitafium, fragment wiersza „Cmentarz w Montmorency”;

„Gdy po latach trumiennej ciemności i ciszy
obrócimy w proch wieczny nasze doczesności,
nowy legion tułaczy orędzie usłyszy
i ślubowania złoży na pradziadów kości.”

i trójkąt masoński.

Paryż, 30 marca 5012 roku.

Sergiusz Chądzyński i Jean Wojciech Siciński

W sobotę 24 marca 2012 roku w Lailly en Val we Francji odszedł na Wieczny Wschód nasz Wielce Czcigodny Brat i ukochany Przyjaciel, Jan Winczakiewicz.   Nestor Wolnomularstwa Polskiego, dziennikarz, poeta, prozaik i malarz, bohater II wojny światowej odznaczony Krzyżem Walecznych i Orderem Virtuti Militari oraz honorowym obywatelstwem miast Bredy i Kalisza, a za zasługi czasu pokoju także Krzyżem Komandorskim Oderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej, przyszedł na świat 6 marca 1921 roku w Kielcach; nauki pobierał w Kaliszu w Liceum Adama Asnyka, które ukończył w 1938 roku. W  1939 roku broniąc Ojczyzny dostał się do niewoli niemieckiej, z której zbiegł w roku następnym do Francji. Tu studiował na Uniwersytecie Grenoble w latach 1940-1942. Poprzez Hiszpanię przedostał się do Anglii, gdzie rozpoczął służbę w 1 Dywizji WP pod dowództwem gen. Stanisława Maczka. Uczestniczył w wyzwoleniu Holandii spod nazistowskiej okupacji i zasłużył się dla oswobodzenia miasta Bredy.  Po zakończeniu szlaku bojowego w maju 1945 roku  podjął pracę w Paryżu jako dziennikarz Radio France International i poświęcił się pasjom swojego życia: poezji, malarstwu i Sztuce Królewskiej.  Światło wolnomularskie otrzymał w dniu 21 czerwca 5963 (1963) roku w Loży-Macierzystej „Copernic” nr 679 w Grande Loge de France (Wielkiej Loży Francji). 5 września 5965 (1965) podniesiony został do stopnia Mistrza. Przez wiele lat piastował funkcję Czcigodnego Loży „Copernic”, której też stał się Czcigodnym Honorowym. W latach 1990-1992 przyczynił się walnie do reaktywowania  Wielkiej Loży Narodowej Polski; uczestniczył w jej pracach jako Wielki Ekspert  w latach 1991 – 1997 oraz Wielki Namiestnik Honorowy  od 1997 roku.

Pod koniec lat 80. opuścił Paryż by wraz ze swą wieloletnią towarzyszką życia,  Jocelyne, zamieszkać w Blois. W ostatnich chwilach życia towarzyszyli mu żona oraz  przyjaciel, Sergiusz Chądzyński, który przybył z Paryża, aby pożegnać Go od polskich oraz francuskich przyjaciół i braci. Pochowany został na starym cmentarzu w Montmerency,  Rue Gallieni, 95160 Montmorency.

Cześć Jego pamięci!

Płaczmy, płaczmy, płaczmy, lecz nie traćmy nadziei!

Fragment recenzji autorstwa prof. Andrzeja Garlickiego zamieszczonego w pismie POLITYKA w dniu 18 stycznia 2012 roku:

„Od początku zasady i podstawy ideowe masonerii były głoszone publicznie. Jednym z podstawowych tekstów jest „Konstytucja Wolnych Mularzy” Jamesa Andersona z 1723 roku. Trud jej przetłumaczenia, opatrzenia przypisami i komentarzami podjął profesor Instytutu Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego Tadeusz Cegielski. Zajęło mu to ponad 30 lat pracy iście benedyktyńskiej. Rezultatem jest ten obszerny i wzorowo przygotowany tom zawierający tekst angielski i polski przekład poprzedzony niezwykle interesującym, erudycyjnym wstępem edytora. Autor od lat zajmuje się dziejami wolnomularstwa i ma w tej dziedzinie liczący się dorobek naukowy.

Po prawie 300 latach od opublikowania otrzymaliśmy jedno z podstawowych dzieł masońskiej ideologii w znakomitym wręcz naukowym opakowaniu. Jest to bez wątpienia wydarzenie w polskiej humanistyce.”

Tadeusz Cegielski, Księga Konstytucji 1723 roku i początki wolnomularstwa spekulatywnego w Anglii. Geneza–Fundamenty-Komentarze, Wydawnictwo Klio, Oficyna Wydawnicza Rytm, Warszawa 2011, s. 700.

Książkę można zakupić w naszym sklepie internetowym.

Dnia 9 lutego 2011 roku odszedł do Wiecznego Wschodu Janusz Maciejewski, współtwórca powojennego odrodzenia polskiego Wolnomularstwa. Mistrz Loży Matki „Kopernik”, kilkakrotnie wybierany jej Czcigodnym, w latach 1994-1999 Wielki Mistrz, a potem Wielki Mistrz Honorowy Wielkiej Loży Narodowej Polski.

Był naszym przewodnikiem, opiekunem i wzorem wolnomularza. Był prawym, szlachetnym, dobrym Człowiekiem. Szanowaliśmy Go i kochaliśmy.

Bracia